- Lichten. - Beginners, opgelet!
- Nog 5 minuten, sir. - Plaatsen innemen.
Plaatsen innemen. Iedereen op zijn plaats.
Stilte, iedereen.
Premières. Ik ben dol op premières.
- Hoe gaat het met je? Goed om je te zien. - Goedenavond, Charles.
- Sir Herbert, hoe gaat het met U? - Dit is mijn echtgenote.
- Oh, Lady Herbert. - Hoe gaat het met U?
Mag ik u een zoen geven?
Een van de betere van Mr. Barrie?
Oh, dat Schotse genie heeft het weer klaargespeeld.
Het is het beste dat ik in 25 jaar geproduceerd heb.
Ik heb al geïnteresseerde investeerders gevonden in New York.
Dan zie ik je op Broadway.
Posities innemen, mensen.
Opletten, mensen
Neem jullie openingsposities in, alstublieft
Beginners, neem jullie juiste positie in.
Publiek komt binnen. Opletten
- Een fijn publiek. - Sorry?
Een fijn publiek vanavond.
OK. Groots, dank je. Hoelang nog?
Ongeveer 10 minuten.
Ik ben dol op premières.
Ik zou graag met je vrouw dansen op de after-party.
- Oh, lieve hemel. - Goedenavond, Mr. Frohman.
- Hoe gaat het ermee, John? - Zeer goed.
Het is het beste toneelstuk dat ik in 25 jaar heb geproduceerd.
-Dag George, hoe gaat het ermee? -Gezond en gelukkig, zie ik.
Je hebt je vakantie voor me verzet, en dat zal ik niet vergeten.
-Voor jou Charles, doe ik dit met plezier -Het zal je niet spijten.
Daar ben ik zeker van.
- Heb je de kaartjes? - Ze zitten in mijn zak.
- Daar is mevrouw Barrie. - Oh, Meneer en Mevrouw Snow.
We hoopten er zo op om met uw man te praten voor de show.
- Hebt u hem gezien? - Ik weet momenteel niet zeker waar hij is.
We missen het zo je op de planken te zien. Je was zo geweldig.
Ja, dat is alweer een tijd geleden. Vinden jullie je zitplaats?
Oh, jazeker.
Dan zie ik jullie op de party.
Excuseer me. Kunt U Mr. Barrie misschien vinden
en hem eraan herinneren dat ze zijn stuk spelen vanavond.
- Jazeker mevrouw. - Dank U.
Laten we de deuren sluiten.
Echt, ik moet je zo niet lastigvallen.
Ik kan best wachten in de winkel
Maar dit is niet storend. In de winkel is het koud, en hier is er een vuur.
Echt, U bent veel te goed.
Sorry, sir.
Mevrouw Barrie wenste dat ik U eraan herinnerde dat het stuk begonnen is.
- Hoewel ik veronderstel dat U dat weet - Ze haten het.
- Sir? - Het lijkt daar wel een tandartsenkabinet. Waarom?
- Ik zou niet durven zeggen dat ze het haten, sir. - Wat denk je? Hoe jij ervan?
- Ik ben slechts ingehuurd, sir. - Ja of nee? Ik neem het je niet kwalijk.
- Ik ben niet echt gekwalificeerd om .... - Hou je ervan? Is het waardeloos?
- Waardeloos, sir? - Komaan, zeg het. Zeg het toch.
Het is troep. Komaan, zeg het.
- Ik weet niet of ik .... - "Het is gelul, Mr. Barrie." Vooruit, zeg het.
- Het is gelul, Mr. Barrie. - Ik wist het.
- Neen, ik heb het zelfs niet gezien. - Ik wist het. Dank je.
Dank je wel.
Mag ik een even een deuntje slaan, milord.
Ik ben een oude man
...en ik heb het een en ander gezien.
Complete rotzooi van begin tot eind.
Ja, ik vond het ongelooflijk saai.
Zeg maar dag tegen je investering, makker.
Aangenaam om je te zien. Mijn verontschuldigingen.
We krijgen ze wel met de volgende, Charles, ik beloof het je.
- Natuurlijk, James. - Ik weet dat je hier zeer veel hebt in geïnvesteerd.
Een fortuin, James, maar ik ben rijk omdat ik het me kan veroorloven een fortuin te verliezen.
- Kan je dat werkelijk? - Neen, dat kan ik niet. Hoe gaat het met jou?
- Arthur. - James.
We hebben je gemist op de laatste clubbijeenkomst.
Echt waar?
We vroegen ons al af wat je hobby was, schrijven of cricket.
Jullie wilden Mr. Barrie spreken, nietwaar?
Oh, ja. Maar we moeten ze nu niet onderbreken.
Ik zou niet weten waarom niet.
Als je het mij vraagt, is onze slagvolgorde verkeerd.
- James. - Hallo, liefste.
Je herinnert je Mr. en Mevr Snow nog wel.
- Mrs Snow. - Mr Barrie.
Mr Snow.
Ze wachten al de hele avond vol ongeduld om je te ontmoeten.
- Oh, jazeker.
Uw toneelstuk vanavond was zeer opmerkelijk.
Vindt U?
Dat is zeer vriendelijk. Ik ben blij dat U ervan genoten heeft.
Hoe vond u dat het ging?
- Ik denk dat ik beter kan. - Echt waar?
- Mary? Hallo? - Ja, James?
Ik ga straks naar het park, heb je zin om mee te gaan? Het is een prachtige morgen.
Je moet werken, is het niet?
Denkelijk, ja.
Dan laat ik je maar werken.
- Goedemorgen, Mr. Barrie. - Goedemorgen, Emma.
- Fijne dag, mijnheer. - Jij ook.
Goedzo, jongen
Goedzo, grijp de bal.
Van wie ben jij? Komaan.
Pardon, mijnheer, maar u staat op mijn mouw.
Oh is dat zo? Het spijt me.
Mag ik erop wijzen dat je onder mijn bank ligt?
Ik moet wel, vrees ik.
Ik ben in een kerker gegooid door de slechte prins George.
Het spijt me als dat U stoort.
OK, maar als je in een kerker zit dan is er niet zoveel aan te doen, hé
Misschien kan ik je een sleutel geven door de tralies.
Dat zou ik niet durven riskeren. De slechte prins George heeft al vele mensen gemarteld.
Het spijt me, mijnheer. Stoort hij U?
Mijn broer kan soms vreselijk irritant zijn.
Aha, Prins George, veronderstel ik.
Ik heb begrepen dat jij de tiran bent die deze onschuldige stakker heeft opgesloten.
Ik ben niet afschuwelijk, maar wel een sterke heerser. Vriendelijk en verdraagzaam.
En wat is nu precies ... hoe was je naam ook alweer?
- Michael. - En wat is Michaels misdaad precies?
- Hij is mijn jongere broertje. - Ah.
- Dat is reden genoeg. Sorry, jongen, maar ik kan je niet bevrijden. - Dat geeft niet.
- Mogen we met uw hond spelen? - Jazeker, doe gerust.
Dit is Jack, tweede in lijn voor de troonopvolging en dit is Michael, hij is nog maar vijf.
En daarvoor zit ik in de cel.
- Het spijt me, storen mijn zoons je? - Wij storen hem helemaal niet, mam.
Michael, liefje, kom daaronder uit.
Dat kan ik niet. Ik zit in de cel.
Oh, ik begrijp het.
JM Barrie. Aangename kennismaking.
JM Barrie, de auteur? Wat een genoegen. Sylvia Llewelyn Davies.
- Bent U een schrijver? - Ja
Hij is een toneelschrijver, Jack. En een bekende ook.
- Mijn verontschuldigingen. Ik veronderstel dat U schrijft. - Nee, helemaal niet.
- Waar is Peter? - Wat hebt u geschreven, Mr. Barrie?
Wel momenteel verdien ik mijn brood met het amuseren van prinsen en hun gevolg
met mijn afgerichte beer, Porthos.
Als je je broer, Peter, wil bevelen om ons te vervoegen
dan ben ik bereid, Prins George, om u een vertoning aan te bieden
in ruil voor de vrijlating van deze gevangene.
- Afgesproken. - Afgesproken.
Zo...
Let goed op de tanden.
Sommige bedriegers zullen jullie een beer laten zien waarvan alle tanden getrokken zijn,
en andere lafaards zullen het dier muilkorven.
Alleen de ware meester zal deze trucs proberen zonder enige vorm van bescherming.
- Waarom moest ik hiernaartoe komen? - Peter.
Dit slaat nergens op. Dit is slechts een hond.
Komaan, lieveling.
"Slechts een hond"? "Slechts"?
Porthos, luister niet naar hem.
Porthos droomt ervan een beer te zijn
en jij slaat zijn illusies aan flarden door te zeggen dat hij "slechts" een hond is.
Wat een vreselijk, afschuwelijk woord
Dat is alsof je zegt:" hij kan die berg nooit beklimmen..hij is slechts een mens."
Of "dat is geen diamant, het is slechts een stuk steen"
"Slechts"
Goed dan. Verander hem in een beer. Als je kan.
Peter, waar zijn je manieren?
Als je er zo tegenaan kijkt, mijn beste jongen, vrees ik dat je het nooit zal zien
Maar met een klein beetje verbeelding
zie ik als ik mij omdraai
de grote beer, Porthos.
Dans met mij.
Dank je. Ik geloof niet dat ik al ooit een vertoning als de deze heb gezien.
We zijn hier elke dag. En de beer is altijd bereid U zijn kunsten te laten zien.
Misschien zien we U morgen dan wel terug.
Misschien.
- Peter, sta op. Kom op, snel. - Daag.
Dag.
- Peter, vond je dat niet leuk? - Ik heb al leukere dingen gezien.
Michael wilde dat de beer samen met hem gevangen werd gehouden,
en Peter hield vol dat Michael geen echte gevangene was
en dat Porthos helemaal geen beer was.
Ik hoop werkelijk om ze morgen terug te zien.
- Hoe heet ze? - Sylvia. Hm...
Mrs... nog iets ... Davies.
Llewelyn Davies?
- Ken je haar? - Ik weet wie ze is, natuurlijk.
Waarom, omdat ze een du Maurier is, verdorie.
Haar vader was de schilder. Haar broer is de acteur.
En haar echtgenoot is iets tragisch overkomen.
Oh ja. Hij is gestorven.
Kaakbeenkanker, geloof ik.
Dat is afschuwelijk.
Ja. En hij heeft haar blijkbaar achtergelaten met vier zonen en vrijwel geen geld.
Als haar moeder niet moest bijspringen...
James.
- We moeten hen eens uitnodigen om te komen eten. - Moet dat?
Zeker. Ik heb Mevr Du Maurier altijd al willen leren kennen
Ze kent vrijwel iedereen die de moeite waard is om te leren kennen.
- Wat ben je aan het schrijven? - Oh
niets belangrijks.
Ik kan niet schrijven.
Heb je ooit een dagboek bijgehouden?
Ooit geprobeerd een toneelstuk te schrijven?
Hoe weet je het dan
Ik weet het gewoon.
Ik begrijp het. Waar zijn je moeder en je broers vandaag?
Thuis. Moeder is wat verkouden.
Ik weet zeker dat ze je weer graag hadden gezien.
Ik laat je schrijven.
Peter.
Ik zie je dan wel later
Waarom zei je het me niet, Charles? Je wist dat het niet goed was.
Waarom zei je het me niet, James? Je wist dat het niet goed was. Hm?
Ik heb de huur van het theater verlengd, en de acteurs onder contract gehouden.
- Ik heb geen ander toneelstuk. - Ik ben zeker van wel .
- Jij niet? - We zien wel.
U moet tekenen voor de opslagruimte, Mr. Frohman.
- Lager - Kalm aan, voorzichtig.
Het was nooit serieus bedoeld.
Weet je wat er gebeurd is, James? Ze hebben het veranderd.
- Wat hebben ze veranderd? - De critici.
Ze hebben het belangrijk gemaakt.
Hm?
Hoe wordt het genoemd?
- "Spelen" - "Spelen"
Geef ons de jongen terug, jij lelijke Indiaan.
Wij leren jongen indianenmanieren, maken hem grote krijger.
Ons opperhoofd, Lopende Neus, nooit laten hem gaan.
Ik ben gewond, Peter. We hebben geen tijd meer.
Jij gaan. Spreiden vleugels en circelen als adelaar boven vijand.
Vlieg terug naar ons opperhoofd. Vertel haar van mijn dappere nederlaag.
Dat is onzin. Indianen kunnen niet vliegen.
Natuurlijk wel. Vooruit.
Luister naar ons, jongen. Deze indiaan heeft je gekipnapped.
Nietwaar. Wij kidnappen niemand. Jij bent een verdwaalde jongen.
Ik leer je de manieren van de dapperen. Ik aanvaard je als mijn eigen zoon.
Je bent mijn vader niet.
- Ik heb hem! - Laat me gaan!
- Stop, jullie beiden. - Ooh, we zijn afschuwelijk, nietwaar.
- Ik waarschuw je. - Oh, wat ben ik bang.
Natuurlijk, je had uiteindelijk een beetje plezier.
- Stoppen jullie beiden. Hou op! - Neen.
- Jack! - Stop ermee!
- Hou op, George! - Peter.
- Het spijt me vreselijk. - Neen, het was jouw schuld niet.
Ik vrees dat het dat wel is.
Om eerlijk te zijn, ben ik blij dat je hem zover hebt gekregen dat hij meespeelde.
Oh, ja, ik was een weergaloos succes.
Mr. Barrie, het is meer dan ik al heb bereikt.
Peter is een andere jongen sinds zijn vader overleed.
Ik geloof dat hij er zelfs nog nooit echt om heeft gehuild.
Tja, iedereen verwerkt zijn leed op zijn eigen manier.
Jazeker
Mijn echtgenote wilde jou en de kinderen uitnodigen om te komen dineren.
En je moeder ook, natuurlijk.
Oh.
Hoe vriendelijk. Dat zou heerlijk zijn.
Zo, zien jullie er niet prachtig uit in jullie pakken?
Mevr du Maurier, wat jammer dat we elkaar niet vroeger hebben ontmoet.
Dat is zeer vriendelijk van U.
Hoe vaak ben ik wel niet op een liefdadigheidsfeest geweest en
heb ik uw naam daar bij de organisatoren gezien.
Dat is wat ik zelf het liefst zou doen
als ik er de tijd maar voor kon vinden.
Mijn probleem is om de tijd te vinden om al het andere te doen.
Momenteel run ik twee huishoudens.
Sylvia gelooft dat ze het zonder huishoudster wel kan redden.
Moeder.
Mijn huis is groot genoeg voor ons allemaal,
- maar het idee om met mij samen te wonen lijkt ze ... - Niet nu, alstublieft, moeder
- Wij houden het huis mee op orde. - Niet onderbreken, George.
- Waar zin je manieren? - Sorry, Oma.
Mr. Barrie, ik heb begrepen dat U een speelkameraad bent geworden van mijn kleinkinderen.
- Oh, ze houden me bezig. - Integendeel
Onlangs hielden we een expeditie naar donker Afrika in onze tuin.
Maar Mr. Barrie werd ziek van de beet van een ... wat was het weer?
Tseetseevlieg. Was best afschuwelijk.
Ja, en hij zwol op tot de grootte van een nijlpaard.
Vingers als worstjes.
En we moesten op hem de rivier afvaren, alsof hij een groot opgezwollen vlot was.
Maar het was best leuk vissen.
James.
Alsjeblief.
- Daag. - Hartelijk dank.
- Leuke avond - Dank u wel. Dag.
- Goedenacht. - Goedenacht.
Zo, dat was een ramp.
Pijnlijk. Zeer pijnlijk om aan te zien.
Ik weet niet wat je bedoelt. Ik had het erg naar mijn zin.
Oh, James, alsjeblief.
"Mijn probleem is om de tijd te vinden om al het andere te doen."
- Ik heb me nog nooit zo veroordeeld gevoeld. - Veroordeeld? Hoe bedoel je?
Een volwassen man,
die heel de dag met kinderen speelt?
Hoe dan ook. Ik denk niet dat zij het sociale contact zijn waar we naar uitkeken.
Ik had ze zo niet bekeken, ik genoot gewoon van hun gezelschap.
Hij is een goede vriend voor ons geweest, moeder.
Jazeker. Maar wat betekent dat? Hm...
Je bent toch niet van plan ...
om je namiddagen met die kinderen te blijven doorbrengen? .
Zo, vandaag, dames en heren...
enkel door gebruik te maken van de wind en zijn eigen fysische kracht,
zal George Llewelyn Davies de grenzen van de atmosfeer verkennen
met dit aangelijnde werktuig. Vooruit jongen.
- Vooruit, George. - Je zal het breken, George.
- George, stop! - Ik heb enkel wat meer vaart nodig.
Ik wil het doen.
Wacht even, George. Ik denk dat het nog een staart nodig heeft.
Oh, wacht.
- Hier. James, hiermee lukt het wel. - Dat is een goed idee.
- Neen, het is niet zwaar genoeg. - Ik wil het doen.
- Kom je, Peter? - Porthos!
Het gaat nu lukken.
Porthos, geef ons je riem.
- Michael? - Ja
- Wil jij het even proberen? - Ja, alstublieft.
- Hij kan niet snel genoeg rennen. - Natuurlijk wel.
- Laat hem proberen, Jack. - George, jij houdt de vlieger vast.
George.
Kom op, jongens. De berg weer op. Komaan, Peter.
OK, George, houdt hem op. Lieveling, jij moet nu rennen. Klaar?
- Rennen! Ren, Michael! - Ren!
- Oh, ik heb je gezegd dat dit niet zou lukken. - Ik denk dat hij niet snel genoeg is.
Het zal niet lukken als niemand in hem gelooft.
- Geef hem een kans - Michael, ga terug naar je startplaats.
- Komaan schat, probeer het nog een keer. - George, jij houdt de vlieger vast.
Deze keer wil ik zuchtje twijfel. We moeten deze vlieger de lucht in krijgen.
OK. Ik denk dat ik wat meer wind voel. Ben je klaar Michael?
- Je kan het, Michael. - Je moet rennen. Ren, Michael, ren!
- Ren! - Ja zo!
Ja! Het is hem gelukt!
Blijf lopen!
Wat ben je aan het schrijven?
Oh, ik maak maar wat aantekeningen.
Ik weet nooit waarover ze gaan, tot ik ze later terug overlees.
Iets over de vlieger?
Waarom vraag je dat?
Ik weet het niet.
Mocht ik een schrijver zijn, dan zou ik een heel verhaal kunnen schrijven over het vliegeren vandaag.
Misschien moet je dat dan maar doen. Dat is een fantastisch idee. Waarom probeer je het niet?
I hoop dat je niet over te serieuze dingen hebt gepraat.
Neen. Enkel wat gekkigheid.
Kunnen we hem voor het eten hebben?
Hem vragen om te blijven eten, Michael. We zijn geen kannibalen.
Je bent welkom.
Sylvia. Mr. Barrie.
Waar ben je geweest.
We hebben een vlieger opgelaten, moeder. Het was reuze gezellig.
Het spijt me. Ik wist niet dat je vanavond zou komen.
Niet dan? Blijkbaar ben je het dan vergeten.
- Ik heb wat eten meegebracht voor ons allen. - Dat was niet nodig.
Er is blijkbaar geen eten in huis, of wel.
Je hoeft niet wachten totdat al je kasten leeg zijn.
Alsjeblieft moeder. Komaan, schatten.
Veeg je schoenen. Er is al genoeg troep hier.
George, ik dacht dat je zei dat je je moeder zou helpen het huis schoon te houden.
Je jas, Michael, ....
- aan de kapstok. Goed - Zien we je morgen?
Neen. Morgen help je hier in huis.
Moeder, dit is werkelijk nergens voor nodig.
Je kunt niet alles zelf doen.
Bekijk jezelf. Je bloost helemaal. Je put jezelf uit.
Dank je voor een heerlijke dag, James. Excuseer me, moeder.
Vanaf morgen gaat er hier wat discipline heersen.
En niemand van jullie zal eraan ontsnappen.
- Goedenavond, Mr. Barrie. - Goedenavond, Sarah.
- Goedenavond, Mr. Barrie. - Goedenavond, Emma.
Je hebt het avondeten gemist.
Misschien eet ik straks nog wat. Ik wil nu nog wat schrijven.
Ben je zeker. Het eten was heerlijk. Eend.
Sarah heeft Emma vanavond laten koken.
Ah ja? Wat zou je ervan denken om Emma uit te lenen aan de Davies'.
Voor een gelegenheidsavond?
Ze hebben geen kok.
Ik ga der vanuit dat Mevr Davies heeft genoten van de maaltijd hier.
Ik dacht dat ze wel hulp kon gebruiken, zo nu en dan. Dat is alles.
Wat een liefdadigheid.
Misschien kunnen we ze ook wat van ons zilverwerk sturen.
En misschien nog wat linnen?
Het zou me niet verwonderen moest dat van haar er wat vaal uitzien
Alsjeblieft, Mary. Stop.
Misschien kan zijn wat dingen sturen waar wij tekort aan hebben..
Mijn echtgenoot, bijvoorbeeld.
We zien hem maar zelden in dit huis.
Dat leek je anders de laatste tijd niet veel te kunnen schelen.
Hooggeëerde dames en heren, onze Koninklijke Hoogheid, Koning Michael de Welwillende,
beschermer van het Koninkrijk.
Deze scepter is van hout.
Ja, nou we hebben niet zo'n ruim budget.
Iedereen denkt dat het van goud is, maar het is enkel een oud stuk hout.
Dit is een middel om het doel te bereiken, Peter.
We hebben een oud stuk hout genomen
en hebben voor de ogen van de ganse wereld veranderd in een schitterendste goud.
- Pak aan. - Wat is dit?
Alle grote schrijvers beginnen met een in mooi leer gebonden schrift en een voorname titel.
Doe het open.
"De Jonge Schipbreukelingen."
"Een verslaggeving van de verschrikkelijke avonturen van de broertjes Davies,
getrouw opgetekend door ... Peter Llewelyn Davies."
Kipling zou zijn eigen oor opeten voor een titel als de deze.
Steek hem neer, George. Je kan het.
Ik weet nog altijd niet wat te schrijven.
Je kan over alles schrijven. Schrijf over je familie.
- Schrijf over de pratende walvis. - Welke walvis?
Degene die vastzit in je verbeelding en vecht om eruit te komen. Kom eens bij mij zitten.
Ik ben eigenlijk zelf beginnen schrijven over de belevenissen van de gebroeders Davies
- Een toneelstuk? - Inderdaad
En ik zou zeer vereerd zijn
mocht ik jouw naam mogen gebruiken voor een van de personages.
Ik weet niet wat ik moet zeggen.
Zeg ja.
Goed zo.
Porthos! Dat is van mij. Laat los.
Ik ga niet bed, ik ga niet, ik ga niet.
Je had al een half uur geleden in bed moeten liggen.
Ik ben bang dat ik veel te laks ben geworden met de discipline.
Onzin. Jonge kinderen zouden nooit naar bed moeten gestuurd worden.
Ze worden altijd een dag ouder wakker.
En dan, voor je het weet, zijn ze volwassen.
Hun vader zou ontsteld geweest zijn.
Natuurlijk, hij zou ook nooit een hond hebben toegelaten in huis.
Hij zou hem in de tuin hebben vastgebonden.
OK. Wie laatst in zijn bed ligt, is een harige pad.
Je betekent veel voor mijn jongens, weet je.
Vooral voor Peter.
Het lijkt me dat Peter te snel volwassen probeert te worden.
Ik veronderstel dat hij denkt dat volwassenen niet meer zo diep gekwetst worden
als ze iemand verliezen.
Ik verloor mijn oudere broer, David, toen ik zo oud was als Peter.
En mijn moeder ging er bijna aan ten onder.
James, dat spijt me zo.
Je arme moeder. Ik kan me niet voorstellen wat het is een kind te verliezen.
Ze kwam haar bed niet uit gedurende 4 maanden.
Ze at niet meer.
Ik heb alles geprobeerd om haar te plezieren, maar
ze wilde enkel David.
Dus...
op een dag...
deed ik Davids kleren aan
en ging ik naar haar toe.
Ze moet zich ver doodgeschrokken zijn.
Ik denk dat het de eerste keer was dat ze werkelijk naar me keek
en dat was het einde van het kind James.
Ik zei steeds tot mezelf dat hij naar Neverland vertrokken was.
Naar waar?
Neverland. Het is een prachtige plaats.
Ik heb hier nog nooit iemand iets over verteld.
Nooit.
Hoe is het daar, in... Neverland?
Ooit neem ik je er mee naartoe.
Een ogenblikje, James. Hij is een elf?
Neen. Hij is de onuitroeibare geest van de jeugd. Tinkelbel is het elfje.
- Tinkelbel is een vrouw? - Het is geen vrouw. Het is een elfje.
Hij is een jongen die eeuwig jong blijft.
James, hoe kan iemand eeuwig jong blijven. Dat lukt niet.
Hij gelooft, Charles. Hij stelt zich het leven voor zoals hij het wil
en hij gelooft daar lang en sterk genoeg in zodat dit voor hem werkelijkheid wordt.
James, ik ben je vriend. Je hebt net een mislukking moeten verwerken.
- Je hebt een man die een elf is. - Neen, een jongen die een elf bezit.
En dit meisje noemt zichzelf Tinkelbel.
En er staat een piratenschip op het podium, omringd door duizenden liters water.
- Dat is veel water. - Het is veel water.
- Ja, en dat is ook veel geld. - Dat klopt, maar we kunnen het water namaken.
Als we dat water kunnen namaken dan wordt het stuk gegarandeerd een geweldig succes.
Weet je wat ik ga doen? Ik ga fantaseren over hoe ik mijn leven wil hebben.
Lang genoeg en hard genoeg?
Ja. En dan zal het geld voor dit stuk opeens uit het niets voor me verschijnen.
- Precies, dat is het. - Ja.
Hoe komt de wekker in de krokodil terecht?
- Hij eet ze op. - Ah ja, natuurlijk.
Buiten!
Hoe was hij?
- Goed gedaan. - Mooie partij!
Eindelijk heb ik de moed de jongens uit te nodigen op een wedstrijd
en dan ondergaan we deze vernedering.
Het is eigenlijk perfect.
Je hebt een hoop tijd met ze doorgebracht, niet?
Elke moment dat ik kon missen.
Ik ben blij voor je.
En Mevr Davies schijnt zich ook vermaakt te hebben.
Je moet weten wat sommige mensen over je beginnen te vertellen.
Ik zou er niets over zeggen als ik dacht dat de roddels zouden stoppen.
Ik ben niet verrast. Wat zeggen ze zoal?
OK
Dat je veel meer tijd met Mevr Davies doorbrengt dan met je eigen vrouw.
Ze is weduwe. En ...
En een vriend. Dat is alles, Meer niet.
Er worden ook vragen gesteld over hoe je je tijd doorbrengt met die jongens.
En waarom.
Dat is ongehoord. Hoe kan iemand zoiets slecht denken?
Het zijn kinderen, onschuldige kinderen.
Vind je eindelijk een beetje geluk in je leven.
Is er altijd weer iemand die het kapot wil maken.
Dank je, Arthur, maar ik denk niet dat veel mensen deze onzin geloven.
Waarom zit dan niemand bij hen?
Wanneer je een beetje bekend raakt, James,
houden de mensen je in de gaten, en zoeken ze een manier om je neer te halen.
Weet je zeker dat je vrouw het niet erg vindt dat we
je vakantiehuisje gebruiken, James?
- Ze komt er toch niet meer. - Echt waar?
Het doet zo goed om er even tussenuit te gaan. Je komt ons toch bezoeken?
- Natuurlijk. Zitten we allemaal goed? - Is iedereen er?
- Mag ik rijden, oom Jim? - Neen.
Uit de weg, of ik maak gehakt van jullie.
Laat de schapen opzij gaan.
- Zijn we er bijna? - Bijna.
Ik zie het huisje al.
- Gaan we verkennen, Michael? - Scheur jullie kleren niet, alsjeblief.
- Komaan. Volg me. - Pas op voor de netels.
Haast jullie allemaal.
- Wil je de rest zien? - Ja
Hallo!
Je dacht dat je kon ontsnappen aan kapitein Swarthy, hé.
Naar het schip met jou. Op naar het schip, jongen!
Nu kan je kiezen: ofwel wordt je een piraat zoals de rest van ons,
ofwel gooien we je voor de haaien.
- Hoe geweldig. - Of misschien voor de krokodillen?
- Niemand is ontsnapt, kapitein. - Goed gewerkt, maatje.
Vooruit dan.
Dit is je enige kans om te spreken.
Wie van jullie is er klaar voor om zijn dromen en verwachtingen in zee te zien verdwijnen.
- Ik! - Ik ben nog niet uitgesproken.
Om toe te treden tot het meest gevaarlijke hoofdstuk
van jullie jonge, en binnenkort vergooide levens?
Wat zei je? Wat doe je, jongen?
Ben je aan het giechelen? Op mijn schip? Giechelen? Wat zei je?
- Ik zei dat ik er klaar voor was. - Hoe heet je, jongen?
Ik ben Curly, de oudste en meest wijze van de bemanning.
Maak hem los, maatje.
Welkom aan boord, Curly. Je mag het dek zwabberen.
En wie ben jij wel, eekhoorntje?
Ik ben Nibbel Keelsnijder. Gevreesd door mannen en aanbeden door vrouwen.
Jack!
Welkom aan boord, Nibbel. Jij mag al het hout oppoetsen.
Grijp je vast aan het tuig.
- En jij, jongen? - Ik ben Peter.
Dat is geen piratennaam. Wat denk je van Snode Jim?
Neen, gewoon Peter.
Ik hou van mijn naam
OK.
Als straf voor het niet hebben van een piratennaam, moet Peter over de plank lopen.
Maak hem los.
- Wat speel je ook weer? - De jongen.
Wat hebben we...? Vergeef me.
Mr. Barrie, sir?
Dit is zeker een vergissing, sir. Er staat dat ik de huishoudster moet spelen.
- Ik veronderstel dat ik niet echt geschikt ben voor die rol. - Je speelt inderdaad niet voor huishoudster.
Jij bent een hond.
- Wat? - Een Newfoundlander.
We steken je in een groot dik pluizig hondenpak.
Rrr.
Ah, juist.
We hebben ook nog geen Tinkelbel. Hij kan misschien Tinkelbel spelen.
Verdorie, neen. Tinkelbel is een licht dat over het toneel beweegt.
Een klein lichtje dat over het podium zweeft.
Ik ben hier een beetje ongerust over.
Laat eens kijken. We hebben John Darling, Michael Darling,
Tijgerlelie, Smee, Skylights.
Het is een poppenspel. Tootles, Nibs, Curly.
Als je al deze namen samen ziet, zijn ze gewoon absurd.
Captain Hook, S...
Oh, hallo, James.
Je bent krankzinnig geworden.
Hoe was de repetitie.
Goed. Best. Het ging ..... best goed.
- Goed zo. - Ja, dank je.
- Hallo. - Hallo.
- Hoe was je reis. - Lang. Ik ben uitgeput.
- Ik zal je wat thee zetten. - Dat zou aardig zijn. Dank je.
- Kun je naar het speelhuis komen? - Een minuutje, Michael. Hij is nog maar net aangekomen.
Maar ik heb beloofd om hem te halen. Ze sturen anders altijd Peter. Ik zei dat ik het zou doen.
- Het gaat de verrassing bederven. - Welke verrassing, schat?
Een geweldige verrassing. We zijn bijna er bijna de ganse dag mee bezig geweest.
- Iedereen wacht op je. - Dan mogen we ze niet laten wachten.
Zeg ze alsjeblief niet dat ik je over de verrassing heb verteld. Ik had beloofd te zwijgen.
Oh, je hebt ons er ook niets over verteld, hé?
- Jawel. Het is een toneelstuk. - Een toneelstuk?
"Het betreurenswaardige Verhaal van Lady Ursula"
"een toneelstuk in één bedrijf van Peter Llewelyn Davies."
- Dit is zomaar wat gekkigheid. - Ik mag het hopen. Ga verder.
Ik wou een poging doen tot schrijven.
En de anderen hebben er iets mooi van gemaakt.
Wel, laat eens zien.
"Het betreurenswaardige Verhaal van Lady Ursula"
"Op een morgen, juist na zonsopgang,
liep Lady Ursula, de mooiste dochter van Lord and Lady Dubon,
de trappen van de kathedraal op, om te bidden tot de heilige god."
"Plotseling, toen ze de kerkdeuren bereikte,
kwam de waterspuwer die het heilige gebouw bewaakte
tot leven en dook op haar af."
"De stedelingen zochten allemaal een veilig heenkomen,
maar lady Ursula gleed uit op de trappen van de kathedraal
en de waterspuwer streek op haar neer, wikkelde haar in zijn grote vleugels,
en nam haar mee naar de hoogste torenspits."
- Ga verder, Peter. - "Enige tijd later kwam
een jonge ridder, JM Barnaby, in de stad aan."
Sylvia.
- Wil je wat water? - Moeder?
- Neen, James. - Laten we ze naar huis brengen.
Ze wou er niets over zeggen. Ze zegt dat het niets was.
Maar ze kon niet ademen, dokter.
Ik kan moeilijk een patiënt behandelen die niet wil toegeven dat er iets mis is.
U zal haar moeten overtuigen dat er wel degelijk iets scheelt.
- Ik zal mijn best doen. - Bedankt, hierlangs.
Leg je hand plat.
En nu zo.
Kom binnen.
De dokter denkt dat hij dit zelf niet aankan.
Hij wil dat je naar het ziekenhuis gaat voor extra tests.
Nonsens. Daar heb ik ook helemaal geen tijd voor.
Deze familie heeft genoeg van al die ziekenhuizen.
- Misschien kunnen ze je helpen - Ik weet wat ze voor me kunnen doen.
Ik heb gezien wat ze voor mijn echtgenoot deden.
Neen, James. Ik moet niks van hospitalen.
Maar ik ben wel geïnteresseerd in avondeten.
Wat hebben mama en jij deze keer afgesproken om ons te vertellen? "Het is maar een verkoudheid."
- We hebben niks afgesproken - Lieg niet tegen mij!
Ik ben het beu dat volwassenen tegen me liegen.
Ik lieg niet tegen je. Ik weet niet wat er aan de hand is.
"Papa neemt ons binnen enkele weken misschien mee om te gaan vissen," dat is wat ze zei.
En de volgende morgen was hij dood.
Dat was geen leugen, Peter.
Dat was wat je moeder hoopte.
Hij had al een ganse week amper bewogen, maar ik begon ons vistripje voor te bereiden.
Ik zal nooit tegen je liegen. Dat beloof ik je.
Nee, Alles wat jullie me leren is het verzinnen van stomme verhalen...
En net doen alsof er niks aan de hand is totdat...
Maar dat doe ik niet. Ik ben niet blind.
Je houdt me niet meer voor de gek.
Wat gebeurt er hier? Peter.
Het stuk.
Schat, Ik wilde de rest zo graag zien.
De magie is er nu wel een beetje uit, hé?
En dat allemaal vanwege een stomme verkoudheid.
Wat ik probeer te bereiken is dat het idee van burgerlijke vrijheden wordt aanvaard
en regeringen hebben vaak geen recht om ...
James.
Je herinnert je Gilbert Cannan nog wel.
Goedenavond.
Mr. Cannan is werkzaam in het comité dat de staatscensuur bevecht.
Ik weet ook hoe erg je daarbij betrokken was.
Hij wou je spreken. Ik dacht dat je vroeger thuis zou zijn.
Het was een lange avond, Mary.
Ja.
Als ik door had gehad hoe laat het al was.
Kan ik je misschien een andere keer spreken? Niet zo laat?
Dat is goed.
Dan praten we een andere keer.
Bedankt voor uw geduld, Mevr Barrie.
Mr. Barrie.
- Goedenacht. - Goedenacht.
Ga je nog wat zeggen.
Wat wil je graag dat ik zeg?
"Verwonderlijkheid hoelang Mr. Cannan hier gebleven is," veronderstel ik.
En daarna, laat eens zien. Wat komt er daarna?
"Niet langer dan jij bent weggebleven, James."
"En hoe gaat het met mevr Davies vanavond?"
En daar zou ik een heel goed antwoord op kunnen geven, niet?
Hoe durf je.
Dit is niet een van je toneelstukken.
Dat weet ik, Mary. Het is vrij ernstig.
Maar ik ben niet klaar voor deze conversatie, waar ze ook toe mag leiden.
Misschien kunnen we morgen praten? Welterusten dan maar.
Mr. Barrie. Vindt U ook niet dat dit wat krap zit.
- Nee. Neen, in feite vind ik het eerder ... flodderig - Flodderig?
Redelijk truttig. Ik zou het hier wat strakker maken.
Dat is heel spannend.
En hier misschien een houten plank om het recht te houden.
- Oh ja, Mr. Barrie. - Een houten plank?
En hier in de schouders ook wat hout..
- Voor de rest is het perfect. - In orde, sir.
- Morgen ben je ziek. - Vanavond ben ik al ziek.
James.
We zitten juist aan de thee. Je kent mijn moeder nog wel?
Ja, natuurlijk. Hoe maakt U het?
- Mag ik uw hoed? - Dat is wel genoeg, jongens.
Jongens, ren zo niet door het huis. Straks breken jullie wat..
Ga weg bij die deur. Komaan.
Ik wil graag nog even met u praten voordat u weggaat.
Het duurt maar een paar minuten.
Jongens, ga maar in de tuin spelen.
- Zit hij in de problemen? - Sht.
Want ik ben ook wel eens bij Oma geroepen en ik weet hoe dat is.
- Willen we even naar de studeerkamer gaan? - Waarom ga je niet mee met de kinderen, lieverd?
OK dan.
- Mijn excuses voor het onderbreken ... - Doe alsjeblief de deur dicht.
Natuurlijk.
Sylvia heeft me verteld dat je haar de diensten van je huispersoneel hebt aangeboden.
- Wel, niet precies .... - Dat is niet nodig.
Ik laat dat natuurlijk aan Sylvia over.
U laat dat aan mij over, Mr. Barrie.
Ziet U, ik kom hier namelijk ook wonen.
- U trekt hier in? - Ik ga naar waar ik het meest nodig ben.
En ik kan er best voor zorgen dat dit huishouden draaiende wordt gehouden
zonder beroep te moeten doen op uw liefdadigheid.
Het is geen liefdadigheid, Mevr Du Maurier. Als een vriend wilde ik enkel helpen.
Weet jij wel hoeveel jouw vriendschap mijn dochter al gekost heeft.
Of ben je echt zo zelfzuchtig?
Wablief?
Weet u echt niet wat verblijf in een vakantiehuisje van een getrouwde man
aanricht voor de toekomstkansen van een weduwe?
Sylvia moet terug iemand vinden. De jongens hebben een vader nodig.
En u vernietigt de enige hoop die deze familie heeft om terug uit de put te kruipen.
Ik had enkel het beste voor voor deze familie, Mrs du Maurier.
Ik zal wel voor hen zorgen.
U heeft uw eigen familie om u om te bekommeren.
Wat bedoelt U daar mee?
Ik raad aan dat U beschermt wat U bezit, Mr. Barrie.
Dat is precies wat ik aan het doen ben.
Ik was zo zeker van wat ik hierin zou aantreffen.
Een geheime bekentenis die uit deze bladzijden zou blijken.
Ik schrijf geen liefdesbrieven in mijn dagboek.
Neen.
Maar toch weet je wie ik bedoelde, of niet?
Eigenlijk is het een opluchting.
Het betekent dat ik je eigenlijk helemaal niet goed ken.
Je hoeft mijn dagboek niet te stelen om me te leren kennen, Mary.
Neen. Ik veronderstel dat ik gewoon de toneelstukken moet gaan bekijken.
Ik was hopeloos naïef toen ik met je trouwde.
Ik beeldde me in dat briljante mensen soms even verdwenen naar een geheime plaats
waar de goede ideeën je om de oren vliegen.
En ik hoopte dat je me daar
ooit eens mee naartoe zou nemen.
Zo'n plaats bestaat niet.
Toch wel.
Neverland.
Het is het mooiste dat je ooit geschreven hebt, James.
En ik weet zeker dat de Davies heel blij zijn met de wereld die je voor hen gemaakt hebt.
Ik hoopte alleen dat ik daar ook deel van uit zou maken.
Ik wilde dat ook graag.. Ik heb het geprobeerd.
Mary.
Ik heb me altijd voorgesteld dat we samen grote avonturen gingen beleven als we samen waren.
Maar we trokken in dit huis en jij begon met weet ik veel.
- jij begon met de herinrichting van het huis. - Wat moest ik dan doen, James?
Je was er nooit.
Ik was gewoon hier.
Zittend in je studeerkamer, dromend over andere werelden, alsof ik niet bestond.
Geef me iets meer tijd om het toneelstuk af te maken.
Tijd om door te maken met je muze?
Neen, ik ben het zat om te wachten, James. Ik ben het gek om hier als een idioot te zitten.
Ik kan moeilijk het toneelstuk opgeven.
Natuurlijk niet.
Kom gewoon naar huis toe aan het eind van de dag. Repeteer en kom naar huis om te eten.
Geen reisjes meer naar het platteland, geen lange middagen meer in het park.
Als je dat niet voor ons kan opbrengen,
dan moeten we er een einde aan maken.
En dat zal ik dan doen.
Zielige vertoning.
Wat is er?
Eerst pak je de pyjama's en dan maak je het bed op.
Met mijn poten?
e maakt het bed op met je poten en de pyjama's pak je met je tanden.
Want weet je, als hond heb je geen vingers, of wel?
Ik heb ook geen tanden.
Ik bedoel maar. Ik kan niks zien, ik kan niet ademen.
Het enige wat ik heb is deze rubberen snuit.
- Kunnen we hem tanden geven? - Hij mag de mijne hebben.
We zullen je tanden geven.
- Zullen we even pauze houden? - OK.
- Ik vond je geweldig. - Je was fantastisch.
Ik vind je beter op 4 poten dan op 2.
Ach, hou op.
- Zegt het maar, Charles. Vooruit - Hoe zie je het voor je, James.
De première. Dokters, advocaten, zakenmensen en hun echtgenotes,
allemaal opgedirkt.
Ze hebben hun zuurverdiende geld uitgegeven, ze verwachten theater, wat wij theater noemen.
Het gordijn opent en ze zien krokodillen en elfjes en piraten en Indianen.
Ik weet zelfs niet wat het is.
Je wist het wel, Charles. Je bent een genie, Charles. Dat is het!
Behandel me zo niet uit de hoogte, James.
Weet jij wel hoeveel geld ik al in dit toneelstuk gestopt hebt, dat ik zelfs nog niet eens heb.
Luister. Première. Ik wil 25 stoelen apart.
- Apart? 25? - 25 zetels.
Jazeker, verspreid door het theater. 2 daar, 2 daar en 3 hierboven.
- Betaalde plaatsen? - Ze zijn al bezet.
- Neen, ik vraag ... - De plaatsen zijn al bezet, Charles.
- Oom Jim? - Hallo, jongens.
Kan ik je alsjeblieft even spreken?
Natuurlijk.
25 stoelen, Charles. Het wordt geweldig. Het wordt fantastisch.
25 verspreide stoelen? Wie betaalt ervoor?
Door het hele theater.
- Wie betaalt er voor die 25 stoelen? - Het zijn stoelen die bezet zijn, Charles.
Whow. Kijk.
Dit is geweldig. Ik vlieg.
We moeten helemaal niet hard te trekken. Dat komt door het tegengewicht.
Moeder heeft me gevraagd om de kinderen mee te nemen.
Ze zei dat ze enkel wat rust wilde,
maar ze was zo erg aan het beven dat ze zelfs haar thee niet uitkreeg.
Ik ben niet dom, oom James. Ik wil gewoon de waarheid weten.
Ik weet de waarheid ook niet. Ze wil er niet over praten.
Maar denk je dat het erg is?
Dat kan. De dokter wilde dat ze een aantal test liet uitvoeren.
Dan moet je haar overhalen om dat te doen.
Ik heb het geprobeerd maar ze wil niet naar me luisteren.
En om eerlijk te zijn, de laatste tijd
lijkt het dat al mijn goede bedoelingen voor je familie meer kwaad doen dan goed.
Ik heb er blijkbaar een flinke troep van gemaakt.
Het is oma, hé? Ze heeft je weggejaagd, hé?
Oh, daar heeft ze zeker haar best voor gedaan. En misschien had ze ook wel gelijk.
Het is jouw fout niet, Oom Jim. Ze wil alleen ...
Ze wil alleen niet dat moeder weer gekwetst wordt.
Kijk dat nou.
Hoe prachtig.
De jongen is verdwenen.
Ergens in de afgelopen 30 seconden ben je volwassen geworden.
OK dan. Ik denk dat jij er met haar moet over praten, George.
- Maar ik weet niet wat ik moet zeggen. - Dat lukt je best. Dat lukt je best.
Mr. Barrie, sir. Excuseer dat ik u onderbreek.
- Het gaat over Nana, hij is flauwgevallen. - Wat is er gebeurd?
Ik denk dat zijn kostuum te straks zit.
Dat is niet mogelijk, te strak. George, een minuutje, ik ben direct terug.
Trek dat stevig aan. Hier, de laatste.
OK. Fladder met die vleugels.
- Daar ga je.. - Wow!
- Mag ik eens proberen? - Ja, probeer maar als je wil.
Geef daar een ruk aan. Komaan.
- Trek er eens aan. - Mag ik ook eens?
- Zometeen - Mag ik ook eens?
- Jack. Trek me hoger. - Ik moet opletten.
- Hou er mee op, jongens. - Neen, Michael.
Stop met ruziemaken, jongens. Komaan.
- Ik wil nu. - Neen, doe dat niet.
Wat doe ...?
Ow!
Oh, neen. Sorry.
- Sorry - George?
Mr. Barrie?
Mrs Davies wil U spreken.
Neen, alleen Mr. Barrie.
- Heb je dit aangemoedigd? - Wat aangemoedigd?
Oh, James, alsjeblief. Je weet wat ik bedoel.
George wil niet dat ze zijn arm spalken alvorens ik mij heb laten onderzoeken.
Ik begrijp. Ik veronderstel dat je dan wel zal moeten
want hij kan verdomd koppig zijn als hij zijn zinnen ergens op gezet heeft.
Dit is waanzin. Ze gaan me echt niets anders vertellen.
Anders?
Je hebt dus al met een dokter gesproken?
Dat gaat je niet aan.
Ik heb begrepen dat mijn toestand ernstig is..
Maar ... ik wens dat het leven zijn gewone gang gaat.
Dus,
ik onderwerp mij aan het onderzoek,
en ik neem elk medicijn dat ze me voorschrijven.
Maar ik wil niet weten waar ze voor dienen.
En ik wil ook niet dat jij dit verder gaat uitzoeken.
Ik zou het niet durven.
Mary?
Peter, kan je George helpen zijn zakdoek te vouwen, alsjeblief?
- Ze liggen in de linnenkast. Schat? - Ja, moeder.
Jack, hoe krijg je het toch voor elkaar om er altijd zo gekreukt bij te lopen.
Kijk je tijdens de pauze na of alles nog goed zit?
Ja, moeder.
Jullie zijn toch niet van plan om na het toneelstuk naar het feestje te gaan?
Als we er al heen gaan dan slechts voor even. De kaartjes!
- Met de kinderen? - George!
Misschien. Kijk je even na of George de kaartjes heeft?
- Ik kijk even op de toilettafel. - Sylvia, er is een ...
Moeder, wil je alstublieft even kijken of George de kaartjes heeft. Michael, waar zijn je sokken?
Wacht hier. Niet bewegen.
Neem haar voeten, George.
We hebben meer dekens nodig.
Neem Michael mee, wil je?
Ze ziet er veel slechter uit dan toen in het vakantiehuisje.
Sht, Michael.
- Hoe zit het met die 25 plaatsen? Is er al iemand van opgedaagd? - Neen mijnheer, nog niet.
Juist. Hebben er al veel mensen voor zitplaatsen gevraagd?
- Ja, mijnheer. - Charles.
Ik stel voor dat je ze begint te verkopen. OK, James?
Heb jij al iemand van de familie Davies gezien vanavond?
Zijn die 25 zitplaatsen al bezet?
- Dat is geregeld - Ja, ja.
Wie heb je dan uitgenodigd? Want wie je hebt uitgenodigd heeft blijkbaar besloten om niet te komen.
- Die plaatsen geraken gevuld, ik beloof het. - Ja, je blijft me maar beloven ..
- Charles? - Hallo, Mr. Stanley.
Hebt u de familie Davies al gezien?
Neen, mijnheer.
- Jack is Dr. Brighton gaan roepen. - Oh, neen, Moeder. Ik heb geen dokter nodig.
Toch wel, lieverd.
Ik zal je wat kamille geven om te ontspannen.
Peter is hier als je wat nodig hebt.
Peter.
Kan ik iets doen, moeder?
Neen, dank je, lieveling.
Je moet naar het stuk gaan kijken.
- Dat kan ik niet doen. - Jawel.
Je moet het voor mij.
Ik wil dat je me er vanavond alles over verteld.
Alsjeblief.
Het is maar een toneelstuk, moeder.
Het is niet belangrijk.
Wat wil je hebben?
Neem het eruit.
Maak het open.
Ik ben nog nooit zo trots op je geweest.
Laatste oproep, dames en heren. Laatste oproep ....
Ja, ja, ja. Het is al goed.
We hadden tijd om die plaatsen te verkopen. Het stuk begint.
- Charles. - Wat is er?
- Ze zijn er. - Wie zijn er?
Vergeef ze dat ze wat later zijn. Ze hebben maar korte beentjes en het is ver stappen van het weeshuis.
Ik begrijp niet goed wat ze hier doen.
- Ze komen naar het stuk kijken - Mm-hm.
- Daarvoor waren die 25 zitplaatsen. - Mm.
25 zitplaatsen weggegeven aan weeskinderen. Juist, nu is mijn nachtmerrie compleet.
Je kunt je stuk nu beginnen.
Jouw stuk.
Zorg dat ze op de juiste plaats terechtkomen.
Daar, jongens.
Het spijt me, mijnheer. Hierlangs.
Dank u wel.
Schijnbaar hebben we er nog een van de bestgeklede.
Ik wou je maar zeggen dat ik vind dat je een geweldige hond bent.
Dank je.
Ik wil niet naar bed. Ik wil niet.
Nana, het is nog geen 6 uur.
Nog 2 minuutjes.
Alsjeblief ... 1 minuutje dan.
Nana, ik wil niet in bad. Ik wil echt niet in bad.
Wie ben je?
Er is niemand. Toch ben ik zeker dat ik een gezicht heb gezien.
Mijn kinderen.
- Hoe gaat het met haar? - Ze rust.
- Kan ik haar zien? - Neen, Mr. Barrie.
Ik geloof niet dat we je bij alles in dit gezin moeten betrekken.
- Maar ze zou hem zeker willen zien. - Stil, George.
En vermits, zoals ik onlangs heb ontdekt,
U erin geslaagd bent bepaalde elementen aangaande de gezondheidstoestand van mijn dochter voor mij verborgen te houden,
heb ik er geen moeite mee U uit het huis te zetten.
Maar u kunt toch niet....
- Ga naar boven, George, nu. - Hou op met me te bevelen.
Dit is niet jouw huis. Dit is ons huis.
Omdat moeder je hulp even nodig had,
geeft je dat nog niet het recht om haar leven te regeren.
Ze is geen kind meer. En ik ook niet.
Als ze oom Jim wil zien, mag ze oom Jim zien.
Daar kunt u niets aan doen.
- Moeder? - Ja, lieverd?
James.
Neen. Je toneelstuk ....
Kijk dit nou allemaal...
Ik zou gekomen zijn maar het is gewoon....
- Moeder, je moet rusten - Ik moet hier nog zoveel doen
Dit moet hersteld worden.
Vier jongens, stukken genoeg.
Het valt niet bij te houden.
Ik heb gewoon niet genoeg tijd.
Kijk me niet zo aan, James. Dan voel ik me ongemakkelijk.
Jongens, mag ik even alleen met jullie moeder praten. Dank je.
Ze zien het ook, weet je.
Je kunt niet blijven doen alsof.
"Doen alsof"?
Jij hebt "doen alsof" in dit gezin geïntroduceerd, James.
Jij hebt ons geleerd hoe we dingen kunnen veranderen enkel door te geloven dat ze anders zijn.
Vele zaken, maar niet alles, Sylvia.
Maar de belangrijke zaken.
We doen al een tijd of jij deel uitmaakt van dit gezin, niet?
Jij betekent nu zoveel voor ons dat het niet uitmaakt of het al dan niet waar is.
En zelfs al is het niet waar,
zelfs als het nooit waar kan zijn...
dan nog moeten we blijven doen alsof...
Tot het einde.
Samen met jou.
- Ik ben lief. - Hoe doe je het?
Je denkt gewoon aan heel fijne dingen... En je zweeft zo de lucht in.
Je doet er zo gemakkelijk over. Kan je het misschien eens traag voordoen.
Ja, ik heb het door, Wendy.
Ik moet eerst elfenstof over je heen strooien.
Probeer het nu eens. Vanop de bedden.
Kronkel even met je schouders en dan laat je je gaan.
- Ik heb gevlogen! - Mieters!
En nu hand in hand.
- Kijk! - Ik vind het geweldig!
Laat ons gaan.
De tweede naar rechts en dan rechtdoor tot de dageraad.
Genie.
- Sylvia, blijf liggen - Ik voel me wat beter.
Het is een slechte dag geweest, dat is alles.
Nu wil ik dat je teruggaat naar het theater.
Vind Peter.
- Natuurlijk - Dank je.
Weet je zeker dat ik niets anders voor je kan doen?
Neen.
Wel,
ik heb altijd al naar Neverland willen gaan.
Je hebt beloofd me erover te vertellen.
Ik weet het.
Maar vanavond is het al wat laat, vrees ik.
Misschien spoedig?
Zeker.
- Bedoel je dat we allebei zullen verdrinken? - Kijk hoe het water stijgt.
Dat is de staart van de vlieger die we voor Michael hebben gemaakt.
Weet je nog. Hij ontglipte aan zijn hand en zweefde weg.
- De vlieger. Die kan je misschien dragen? - Ons allebei.
Hij kan geen twee personen dragen. Michael en Curly hebben het geprobeerd.
Ik ga niet zonder jou, Peter.
Laat ons dan strootje trekken wie er achterblijft.
En een dame achterlaten. Nooit.
Klaar, Wendy?
Peter!
Laat niet los, Wendy.
Peter, ik ben bang.
Hou vol, Wendy!
Peter!
Sterven moet een afschuwelijk groot avontuur zijn.
- Ik ben blij dat je langskwam - Wel ..
Ik heb nooit een première gemist.
Ik ...
ik veronderstel dat je gehoord hebt over mij en Gilbert.
Ja.
Een redelijk schandaal, vertelde men mij.
Hoe gaat het met je?
Best.
Hoe gaat het met jou?
Ik heb spijt.
Dat hoeft niet.
Zonder die familie had je nooit iets als dit kunnen schrijven.
Je had hen nodig.
Tot ziens.
- Mr. Barrie. - Mrs Snow.
Dank u wel. Dit was de mooiste avond die ik ooit in het theater heb doorgebracht.
Dat is zeer vriendelijk van U. Waar is Mr. Snow vanavond?
Ik vrees dat hij ons heeft verlaten.
En hij zou zo van deze avond genoten hebben.
De piraten en de Indianen.
Hij was zelf ook nog altijd een kind, weet je?
Tot op het einde.
Het spijt me zo. Hoe gaat het met U?
Het gaat wel, dank je.
Ik veronderstel dat dit allemaal het werk is van de tikkende krokodil.
De tijd jaagt op ons allemaal, nietwaar?
- Dat klopt, Mrs Snow. - Tante Rose, je drankje.
Dank je. Ik moet U niet verder ophouden. U hebt hier nog veel vrienden.
Het was aangenaam om U nog eens te ontmoeten. En het spijt me echt van uw man.
- Was dat Mr. Barrie? - Dat was Mr. Barrie.
Goed gedaan, Mr. Barrie.
- Goede show. - Goed gedaan.
Psst.
Wat vond je ervan?
- Het gaat over onze zomer samen, hé? - Ja.
- Over ons allen. - Dat klopt
Heb je ervan genoten?
Het is magisch. Bedankt.
Neen, jij bedankt.
Dank je, Peter.
- Dit is Peter Pan! Hoe geweldig. - Echt waar?
Ben jij Peter Pan? Dan moet je wel een echte avonturier zijn.
Kijk, het is waar. Hij heeft geen schaduw.
Maar ik ben Peter Pan helemaal niet.
Hij is het.
En er is geen verbetering sinds mijn laatste bezoek?
Neen.
Is James nog langs geweest vandaag, moeder?
Dr. Brighton. Kan ik U even spreken?
Verontschuldig mij.
Je houdt hem toch niet van me weg?
Eigenlijk had ik gehoopt dat hij zou langskomen.
Dat zou bewezen hebben dat ik me in hem vergiste.
Maar natuurlijk, met het succes van zijn toneelstuk
zal heel Londen wel aan zijn bel hangen.
Het spijt me, liefste.
- Wat is het? - Het is een geheim.
- Stil, Michael. - Ik heb niets gezegd.
Moeder, kan je even naar beneden komen?
natuurlijk kan ze niet naar beneden komen. Wat denk je wel, George?
Eigenlijk denk ik dat een tochtje naar beneden haar best goed zal doen, mevrouw.
- Wat heb je uitgespookt? - Wacht maar af.
Het is een toneelstuk.
Het is niet zomaar een stuk, Michael. Het is het toneelstuk.
We hebben natuurlijk wat aanpassingen moeten doen.
Veel ervan zal je je erbij moeten inbeelden.
- Zoals het hoort. - Zoals het hoort, dat klopt.
Michael, zet je hier, naast mama.
Begin maar.
Ik ga niet naar bed. Ik ga niet.
Nana, het is nog geen 6 uur. Nog 2 minuutjes. Alsjeblief.
- Ken je elfjes, Peter? - Ja.
Maar ze zijn bijna allemaal dood nu.
Zie je Wendy. Toen de eerste baby voor de eerste maal lachte,
brak die lach in duizend stukken en die sprongen allen in het rond
en zo ontstonden de elfjes.
En als er nu een nieuwe baby geboren wordt, dan wordt zijn eerste lach weer een elfje.
Dus zou er een elfje moeten zijn voor elke jongen en elk meisje.
- Zou moeten? Is dat dan niet? - Oh, neen.
De kinderen tegenwoordig weten al zoveel. Dus geloven ze niet meer in elfjes.
En elke keer er een kind zegt: "Ik geloof niet in elfjes",
valt er ergens een elfje dood.
Wie is dat?
Zijn de roodhuiden overwonnen?
Zijn Wendy en de jongens gevangengenomen door de piraten?
Ik zal ze redden. Ik zal ze redden!!
Ooh, dat zijn gewoon mijn medicijnen.
Vergiftigd? Wie zou dat nou vergiftigd kunnen hebben.
Maar Tink. Je hebt mijn medicijn opgedronken.
Het was vergiftigd.
En je dronk het op om mijn leven te redden.
Tink.
Ga je dood?
Haar licht verzwakt.
Als het uitgaat, betekent het dat ze dood is.
Haar stem is zo zacht, ik kan amper horen wat ze zegt.
Ze zegt dat ze denkt beter te kunnen worden
als kinderen in elfjes geloven.
Geloven jullie in elfjes?
Zeg snel dat jullie erin geloven.
Als jullie erin geloven, klap dan in je handen.
Klap luider.
Dank je. Dank je
Dat is Neverland.
Zoveel perfecte dagen.
Ik begon echt te geloven dat dit eeuwig zo verder zou gaan.
Hou hiermee op.
Ze zou toch niet bij je gebleven zijn.
Ze had een echtgenoot, mijn vader.
Ze heeft nooit zoveel om jou gegeven als om hem.
Ik probeer je vader niet te vervangen, Peter.
Dat zou ik nooit kunnen.
Je kunt hem beter laten gaan.
George, neem jij de jongens mee naar huis? Ik ben er zo meteen.
Vooruit, lieverd.
Het spijt me zo.
Ik heb alles kapotgemaakt in deze familie.
Je moet jezelf niet zo belangrijk vinden.
Peter rouwt. Dat heeft niets met u te maken.
Misschien als ik wat meer tijd met hem had gehad.
Neen, Mr. Barrie. Dat volstaat niet.
Als "een beetje meer tijd" alles is wat u kunt geven, dan laat u hem beter aan zichzelf over.
Ik weet dat u niet veel van mij moet hebben, Mevr Du Maurier, en ik respecteer dat.
Maar ik hield erg veel van uw dochter.
En ik hou van die jongens.
En ik denk dat ze me op dit moment hard nodig hebben.
Is dat zo?
En voor hoe lang dan?
Wat bedoelt u?
Sylvia heeft om een gezamenlijk toezicht gevraagd voor de kinderen in haar testament.
Door u, Mr. Barrie, en mijzelf.
- En wat gaat u daarmee aanvangen? - Ik zal mijn dochters wensen respecteren.
Dat had ik ook meer moeten doen toen ze nog leefde.
Maar als u niets voelt voor deze verantwoordelijkheid,
Dan verzeker ik u dat ik perfect alleen voor de kinderen kan zorgen.
Denkt u dat ik deze jongens in de steek kan laten.
Zit neer, Peter.
Moeder heeft het terug gelijmd
nadat ik het verscheurd had.
En toen zag ik het stuk.
Ik ben beginnen schrijven en ik ben niet kunnen ophouden.
Ze had het fijn gevonden dat te horen.
Luister. Ik heb juist met je grootmoeder gesproken.
En ik blijf.
Voor altijd.
Het spijt me dat ik zo onbeleefd was.
Zit er maar niet over in.
Het is alleen ...
Ik dacht dat ze hier altijd zou zijn.
Dat dacht ik ook.
Maar weet je...
dat is ze ook.
Want ze zit in elk hoekje van je verbeelding
Je hebt haar daar altijd bij de hand. Altijd.
Maar waarom moest ze sterven?
Dat weet ik niet, jongen.
Als ik aan je moeder denk...
zal ik me altijd herinneren hoe gelukkig ze keek
toen ze daar in de zitkamer
naar een toneelstuk over haar familie keek.
Over haar jongens die nooit volwassen werden.
Ze is naar Neverland vertrokken.
En je kunt haar altijd bezoeken
als je er zelf naartoe trekt.
Hoe dat?
Door er in te geloven, Peter.
Geloof er in.
Ik zie haar.